Verklaring Joran van der Sloot
Hieronder volgt de integrale vertaling van de tien pagina's tellende verklaring van Joran van der Sloot.

Verklaring van Joran Andreaus Petrus van der Sloot (22)

In de stad Lima, om 11.25u op 6 juni 2010, in aanwezigheid van de vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie te Lima, Roxana Rosado Soto, op de afdeling Moordzaken.

Joran Andreaus Petrus van der Sloot (22) uit Arnhem, geboren op 6 augustus 1987. Burgerlijke status: vrijgezel. Zoon van Paul van der Sloot en Anita van der Sloot. Opleiding: Bachelor aan de Han Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Woonachtig op Aruba, maar ingeschreven in Arnhem.

Aanwezig is de advocaat Luz Marina Romero Chinchay en de getuige en vertaler van de Nederlandse ambassade Maurice Steins.

Vragen van de politie en de vertegenwoordiger van het OM

1.Via de vertaler: Heeft u advies van een advocaat nodig voor deze verklaring?

-Mijn advocaat is aanwezig.

2. Leg uit waarom u uw verklaring over de moord op Stephany Tatiana Flores Ramirez (21) op 5 juni niet heeft afgemaakt, ondanks de aanwezigheid van een vertegenwoordiger van het OM, de vertaler en de advocaat?

- Omdat ik moe was en 24 uur niet had geslapen. Ik wilde mijn verklaring afleggen en mijn advocaat zei me dat ik dat beter kon wachten tot het einde van het politieonderzoek en voor de rechter te praten.

3. Sinds wanneer bevindt u zich op de afdeling Moordzaken en weet u waarom u wordt vastgehouden?

- Ik zit hier sinds 5 juni en dat is vanwege de moord op Stephany Flores.

4. Wat doet u voor werk, waar, sinds wanneer en hoeveel verdient u daarmee?

- Ik heb een zaak in Thailand. Pizzaverkoop, broodjes en koffie, waarmee ik jaarlijks 20.000 euro verdien. Dit doe ik al 2,5 jaar.

5. Waarom bent u naar Peru gekomen en hoe en wanneer bent u naar Lima gekomen?

Ik ben in Lima aangekomen om mee te doen aan het internationale pokertoernooi, per vliegtuig uit Aruba, via Bogotá, op 14 mei 2010.

6. Kent u de persoon Elton Garcia en de persoon die bij leven Stephany Tatiana Flores Ramirez (21) heette? Zo ja, geef dan u waar en wanneer u hen leerde kennen en vertel over uw relatie tot hen.

-Elton Garcia is een vriend van me. Ik leerde hem twee weken geleden kennen in het casino Atlantic City in Lima. Stephany Flores heb ik ook leren kennen in casino Atlantic City, op ongeveer 27 mei. Ze was een kennis die ik nog niet lang kende.

7. Verklaart u nader welke bezigheden u had tussen 14 mei, de dag waarop u in Lima aankwam, en 30 mei?

- Ik ben vaak naar casino Atlantic City geweest. Ik heb gewinkeld in Larco Marco en in het centrum van Lima. En ik ging naar de casino’s van het Marriott Hotel en Fiesta, tegenover Atlantic City.

8.Waar verbleef u sinds u Lima op 14 mei binnenkwam en hoeveel betaalde u daarvoor?

- Ik zat in kamer 309 van Hotel TAC, tegenover de WONG-supermarkt in Miraflores, en betaalde daar 50 soles per nacht voor.

9. Wat deed u tussen 18.00h op 29 mei en 2.00 op 30 mei?

- Op 29 mei ging ik om 18.00h naar casino Atlantic City om black jack en poker te spelen. Ik dronk pisco sour en whiskey-cola. Ik denk dat ik van 18.00 tot 2.00u black jack speelde en van 2.00u tot 5.00u poker.

10. Vertelt u, gedetailleerd, wat er is gebeurd tussen de moord op Stephany Flores in kamer 309 van Hotel TAC en uw vlucht naar Chili.

- Op 30 mei was ik om 2.00u met verschillende mensen aan het pokeren toen Stephany Flores bij mijn tafel aanschoof. Daarna heb ik zo’n twee à drie uur gekaart, steeds in haar aanwezigheid. Om vijf uur zei ze tegen me dat ze op Internet verder wilde spelen. Ze stelde ze voor om samen weg te gaan. We speelden nog even door en zijn toen naar hotel TAC vertrokken in Stephany’s auto, een zwarte 4x4.

We kwamen om circa half zes aan en gingen naar mijn kamer om te pokeren op mijn laptop. Op een gegeven moment opende ik mijn mailbox en zag ik een bericht: ‘Ik ga je vermoorden, mongooltje’, verwijzend naar de zaak Holloway. Ik begon met Stephany Flores over de zaak te praten. Ik legde uit dat ik vijf jaar geleden was gearresteerd, dat ik werd verdacht van de verdwijning van dat meisje. Dat was een half uur nadat we kamer 309 waren binnengekomen.

Terwijl ik dit vertelde, sloeg ze me links op mijn hoofd met haar vuist. Ik reageerde impulsief door haar met mijn rechterelleboog een klap te geven, precies op haar neus. Er was overal bloed. Ze leek half buiten bewustzijn. Ik was zo kwaad dat ik haar met beide handen bij haar keel pakte en haar wurgde, een minuut lang. Toen realiseerde ik me wat ik aan het doen was.

Ik stond op om te denken wat ik moest doen. Er zat ook bloed op mijn overhemd en op het bed. Toen pakte ik mijn overhemd en drukte ik het hard op haar gezicht, totdat ze dood was. Daarna dacht ik: wat nu? Ik verliet het hotel, maar de receptioniste zei me dat ik de auto moest verplaatsen. Ik ging terug naar kamer 309. Ik wilde het hotel uitvluchten. Ik pakte mijn twee tassen en ik reed weg met de auto. Ik weet niet meer waarheen. Ik heb ongeveer vijf minuten rondgereden. Daarna pakte ik een taxi naar het internationale vliegveld ‘Jorge Chavez’. Toen bedacht ik me dat ik beter niet met het vliegtuig kon gaan. Ik pakte een taxi naar de andere kant van de stad, naar een busterminal.

Daar pakte ik voor 600 soles een taxi naar een andere stad waarvan ik me de naam niet herinner. Daar nam ik voor 500 soles een andere taxi naar Nazca. In Nazca reed iemand me voor 100 soles naar de volgende steden. Toen we aankwamen praatte ik met de taxichauffeur over de moord op Stephany Flores. “Ik heb een moord gepleegd, ik wil Peru uit”, zei ik. “Wacht tot we in de volgende stad zijn”, antwoordde hij. Daar aangekomen zei hij: “Mijn vrienden zijn er nu niet, misschien is het beter als je een bus pakt.” “Je hebt me gezegd dat je me naar Arica zou brengen, doe dat dan svp ook”, zei ik terug. De chauffeur: “Rustig aan, we gaan iets eten.”

Dat deden we en toen kwamen zijn vrienden aanzetten. Ze vroegen 1500 dollar voor de rit. Ik ging akkoord. Ik had op dat moment alleen maar 500 dollar contant geld op zak. Ik zei dat ik de rest zou pinnen bij een geldautomaat. We vertrokken in een wit minibusje, maar onderweg vroeg de wegpolitie om onze papieren. De chauffeurs raadden me daarna aan een tas weg te gooien. Ik gooide mijn beige sportkoffertje weg.

Toen zeiden ze dat ze me niet naar Arica zouden brengen als ik mijn spullen niet zou aangeven. Ze wilden mijn mobiele telefoon, mijn horloge, twee parfums, boeken, kledingstukken (zoals een spijkerbroek en enkele polo’s van het merk Lacoste) en nog wat spullen. Toen we bij de grenspost aankwamen, bij Tacna, bleef één van de bestuurders achter omdat zijn ID vals was.

Ik ging de grens over met de twee Peruanen die het stuk vanaf Nazca hadden gereden. Totdat we om ongeveer 16.00u, op 31 mei, in Chili aankwamen. Ik probeerde met mijn betaalpas duizend dollar op te nemen, maar ik kon er maar vijfhonderd krijgen. De Peruanen zeiden dat ik de rest ook moest betalen. Om geen problemen met hen te krijgen, vertelde ik dat ik twee horloges had, één van het merk Ferrari, met een waarde van 7000 dollar.

Ik gaf het horloge aan één van hen, maar de ander hield het bij zich. Ik beloofde dat ik een dag later zou bellen en dat ik per Western Union de resterende 500 dollar zou overmaken. Op het moment van overmaken zou ik hen zeggen waar zij het horloge moesten teruggeven. Als ik dat binnen zou hebben, zou ik die 500 dollar betalen. Na dat te hebben afgesproken, vertrokken ze.

Ik overnachtte in een hotelletje in Arica, de naam herinner ik me niet. Een dag later, op 1 juni, ben ik de hele dag in de stad gebleven en heb ik ’s avonds de bus naar Antofagasta gepakt. Daar nam ik het vliegtuig naar Santiago, waar ik om 14.00u aankwam. Ik ging naar een plaats genaamd Vasco de Gama, waar ik een douche nam in een hotel. Ik liet mijn spullen achter en pakte een taxi naar Santiago.

Iemand benaderde me en vroeg me of ik wel eens ‘Koffie met voeten’ had gedronken. Ik zei van niet. Toen nam hij me mee naar een bar waar blote vrouwen koffie serveerden. Ik raakte bevriend met deze meneer en hij nodigde me bij hem thuis uit. Daar bleef ik likeur drinken. Ik bleef er slapen omdat ik te dronken werd.

Een dag later vertrok ik, weer naar Vasco de Gama, en zag ik in de taxi dat mijn foto in de krant stond en dat ze een Hollandse moordenaar zochten. Ik vroeg de taxichauffeur me naar een politiebureau te brengen. Op het politiebureau in Vasco de Gama praatte ik met de agenten. Ik zei: “Ik heb net in de krant gezien dat de Peruaanse politie me zoekt voor moord.” Ze keken me raar aan en zeiden ‘wacht even’. Toen kwam er een vrouwelijke agent. “Het is beter als je naar een ander politiebureau gaat want wij weten hier niets van.”

Ik vertelde de volgende taxichauffeur dat ik me wilde overgeven. “Een neef van me is politiechef in Santiago. Als je wil, kan ik hem bellen”, zei hij. Ik vroeg hem dat te doen. Hij praatte vijf minuten en gaf me de telefoon door. In het Spaans, dat ik beheers, legde ik hem uit dat de Peruaanse politie mij zocht. Hij vroeg me waar ik vandaan kwam. Uit Nederland, zei ik. Toen hij even later terugbelde, zei hij dat ik naar het hoofdbureau van politie in Santiago moest gaan.

Onderweg bleef de taxichauffeur bellen. Hij zei: “Mijn neef zegt me dat ze je om veiligheidsredenen gaan onderscheppen.” Het duurde nog een uur voordat de politie mijn taxi onderschepte. Ze reden me in een particuliere wagen naar de Migratiedienst in Santiago. Ze legden uit dat ik niet gearresteerd was, dat ik mocht doen wat ik wilde. Ik gebruikte de computer en at. Totdat ik te horen kreeg dat Peru om mijn uitlevering vroeg.

Ik zei dat ik niet akkoord was, dat ik met een advocaat wilde praten. Ze zeiden me dat ik daarover niks te vertellen had. Dat het een beslissing van de regering was. Ik vroeg of ik niet aan Nederland kon worden uitgeleverd. Dat zouden ze bekijken. Daarna herhaalden ze dat ik niet gearresteerd was, maar dat ze me wegens een beslissing van hogerhand het land zouden uitzetten, naar Peru.

11. Hoe waren u en Stephany gekleed op 30 mei?

- Ik had een blauwe spijkerbroek aan, van welk merk weet ik niet. Ik heb er verschillende. Verder een beige overhemd met lange mouwen en de witte Nike-sportschoenen die ik nu draag. Stephany had een blauwe spijkerbroek aan. En een polo en schoenen, geloof ik.

12. Heeft u een slagvoorwerp gebruikt om Stephany te doden?

- Nee

13. Specificeer waar u haar heeft geslagen en hoe vaak.

- Ik heb haar maar één keer op haar neus geslagen, met mijn rechterelleboog.

14. Is het Prince-tennisracket dat in de hotelkamer is gevonden gebruikt voor de moord?

- Het racket dat u me heeft laten zien, heb ik niet gebruikt om het slachtoffer te slaan.

15. Is dit kledingstuk van One Star Converse, beige en met lange mouwen en bloedvlekken, hetzelfde kledingstuk dat u op 30 mei droeg en gebruikte om Stephany te laten stikken?

- Ja.